Vanuit Rotterdam vertrokken we om 14:50u met Basiqair richting Oslo, vanwaar we met Norwegian verdervlogen naar Bodø (aankomst: 21:40u). Na een korte busrit konden we onze bagage dumpen in het "Kristensen pensionat" waar we onze eerste nacht in Noorwegen zouden doorbrengen. En dan snel naar de haven op zoek naar de Bør (= gunstige wind). Het was een flinke zoektocht, maar uiteindelijk (toen we het eigenlijk al hadden opgegeven) zagen we dan toch een prachtig zeilschip liggen, heel strategisch vlakbij de bushalte. Hans en Diana (de eigenaars van de Bør) waren gelukkig aan boord, zodat we alvast konden afspreken om de volgende ochtend onze bagage af te zetten. Tijdens de rustige wandeling terug naar het pension liepen we langs een kerktorentje en ontdekten tot onze verrassing dat het al middernacht was (zie foto), terwijl het nog superlicht was buiten. Toch wel effe wennen, dat midzomernachtgevoel.

Op zaterdag hadden we een dagje Saltstaumen gepland, aangezien we pas 's avonds op de Bør verwacht werden. In alle folders en reisboeken wordt dit beschreven als een absolute must als je in de buurt bent: "Bezoek de Saltstraumen wanneer het tij op z'n sterkst is, en aanschouw de natuurkrachten. Elke 6 uur snelt 400 miljoen m3 water met snelheden tot 20 knopen door de 150m brede en 3 km lange zeestraat die de Saltenfjord en de Skjerstadfjord verbindt. De krachtige draaikolken die hierdoor ontstaan kunnen tot 10m in diameter en 4-5m diep worden." Een toeristische trekpleister, dus, maar niet op zaterdag, zo blijkt! Uit de getijtabellen die we konden vinden (en dat waren er veel) bleek dat de tijwisselingen die dag rond 12:30u en 18:30u zouden plaatsvinden, maar de eerste bus ernaartoe was om 13:15u en de laatste bus terug naar Bodø was om 17:15u. En aangezien het met de bus meer dan 40 minuten rijden was (kostprijs 108 NOK = ca. 13 euro), durfden we het zelfs niet eens aan te vragen hoeveel een taxi ons zou kosten. Het weer was een beetje druilerig, en we konden toch moeilijk de hele dag gaan poolen, dus besloten we om toch maar eens te gaan kijken. De grootste draaikolk ter wereld blijkt op het verkeerde moment niet veel groter te zijn dan het kolkje dat ontstaat tijdens het leeglopen van het bad… Maar het is er gelukkig wel mooi om te wandelen en erg leuk om naar de vissers te staan kijken, waarvan sommigen echt gewoon de ene vis na de andere uit het water haalden! Dan de bus terug naar Bodø genomen om eindelijk te gaan inschepen op de Bør, waar alle andere gasten (zie bemanning) ook al waren gearriveerd. Er wachtte ons nog een leuke verrassing: onze hut, waar we 's ochtends snel onze bagage hadden gedumpt was intussen omgetoverd tot een heuse bruidensuite (compleet met strikjes en schuimwijn, en helemaal af met oranje lollies ;o) Na een heerlijke vissoep en een reuzeportie verse garnalen werd er besloten om die avond niet uit te varen, maar de voetbalwedstrijd Nederland - Zweden te gaan bekijken in het plaatselijke sportcafé, die Nederland trouwens won na superspannende penalties…

De volgende ochtend werden in de haven al vroeg de zeilen gehesen om richting Lofoten te varen. Het zeilen ging lekker vlot, voor de meesten onder ons zelfs iets te vlot. Misschien was het alleen de gezonde zeelucht of de lange reis van de vorige dag… In ieder geval, tegen 14:00u was het dek zo goed als leeg en bleven alleen Hans, Diana en Jerry nog over om het schip in koers te houden, wat hun natuurlijk zonder problemen lukte. Op de foto's is duidelijk te zien hoe de boot flink scheef getrokken werd, wat blijkbaar voor ons onervaren landrotten net een beetje te veel van het goede was. Ook toen om 16:00u iedereen terug uit bed gekropen kwam, bleef het beduidend stilletjes in de stuurhut, enkele gezichten werden bleker en bleker om te eindigen over de reling… Maar bij aankomst in het haventje was dat al snel vergeten.

Vandaag zouden we een wandeling maken naar het verlaten stadje Måstad, dat enkel over het water of via een voetpad te bereiken is. Hans en Diana hadden een wegwijzer gevonden waarop stond dat dit 6,9 km was, met tussen haakjes erbij 2u. Omdat niet iedereen het zag zitten om 4u te wandelen, besloten we een taxi te nemen tot de plaats waar het voetpad begon, zodat de tocht iets korter werd. Het was een prachtige wandeling langs de kust, met het helderblauwe water (klik hier voor foto's). Af en toe met echte klauterpartijen over de grote keien die op het strand verzameld lagen en op een gegeven moment vonden we daar zelfs het geraamte van een kleine walvis. Na een tijdje besloot de meerderheid aan de terugtocht te beginnen, want het was toch flink vermoeiend. Wij besloten samen met Hans verder te wandelen, want we waren nu toch wel erg nieuwsgierig naar dat stadje. Het was in ieder geval de moeite waard, niet zozeer het stadje zelf, maar de rest van de tocht was echt wel schitterend. Zeker toen we op een gegeven moment tussen twee bergwanden door bijna onmiddellijk zicht hadden op de kust aan de andere kant van het eiland, met in de verte onze eindbestemming. Daar aangekomen aten we onze boterhammetjes op en begonnen aan de terugtocht. Terug bij het vertrekpunt besloten San en ik om ook de tocht terug naar de boot nog te voet te doen, de rest nam opnieuw een taxi. Als we hadden geweten dat we hier nog meer dan een uur over zouden wandelen, waren we waarschijnlijk wel mee in de taxi gestapt. Maar we dachten dat het nu toch echt niet zo ver meer kon zijn. Toen we dan eenmaal op het punt waren aangekomen waarvan we dachten dat we van daaruit de boot zeker wel konden zien, en dit totaal niet het geval bleek te zijn, zonk de moed ons even in de schoenen. Maar we hadden geen andere keus, we moesten verder. Snakkend naar een ijsje kwamen we rond 19:00u doodop aan in het havenstadje, waar we meteen het raadsel van de 'onjuiste' wegwijzer oplosten. Die zei namelijk: 6,9km (+ 2h). We rekenden snel uit dat dat betekende dat we ongeveer 20 km in de benen hadden, en waren toch wel een beetje trots op onszelf. Het ijsje smaakte er des te beter op!

Voor de overtocht naar het stadje Å (klik hier voor foto's) werden de reddingsvesten bovengehaald, want tussen de 2 eilanden stond een sterke stroming en de wind dwong ons een paar keer een slag te maken. Ik had de dag van tevoren waarschijnlijk een lichte zonnesteek opgedaan en dit in combinatie met de deining op zee zorgde ervoor dat ik weer mijn bed moest opzoeken. De boot ging zo tekeer dat ik mij af en toe aan de matras moest vastgrijpen om niet uit bed te rollen. Maar na een tijdje kwam Diana om mijn kooi af te snoeren met een zeiltje zodat ik bij het kantelen van de boot daarin rolde, wat toch echt wel een veiliger gevoel was. In Å begonnen we ook meteen onze 'meeuwensafari', de boot lag naast een oude fabriek waarvan de raamkozijnen dik bevolkt waren met broedende meeuwen. We zouden snel ontdekken dat de mannetjes een enorm kabaal kunnen maken als er ook maar een pluisje iets te dicht in de buurt van hun wijfjes komt, en dit de hele nacht door en in bijna iedere haven waar we aanlegden!

Op woensdag zeilden we (zonder zeezieken deze keer) naar de Nusfjord, een erg mooi plaatsje, waar we 's avonds de voetbalwedstrijd Nederland-Portugal konden volgen in een tent waarin er een klein televisietje was gezet.

Vanuit de Nusfjord zeilden we naar Kabelvåg, waar we volgens de berekeningen van de schipper rond 16:00u in de namiddag zouden aankomen. Maar dat was buiten de wind gerekend. Kort na de middag werd het bijna volledig windstil, zodat we alleen nog maar achteruit dobberden met de stroming mee. Sandra, die aan het roer stond, haalde er zelfs haar boek bij, want echt veel werk had ze niet meer. Niemand had zin om in het lawaai van de motor te zitten, dus besloten we de terugkomst van de wind af te wachten. Er was toch nog even een spannend moment toen iemand in de verte wat zwarte vlekjes uit het water zag opdoemen. Een tijdje konden we genieten van het schouwspel van een paar bruinvissen die een eind verderop af en toe hun rugvinnen boven water toonden. Aan het eind van de middag gaven we het wachten op en ging de motor aan zodat we toch nog rond 21:00u in de haven van Kabelvåg aankwamen.

Vrijdag, de dag van vele indrukken… We zetten koers naar de Trollfjord (klik hier voor foto's), waar ons een overweldigende stilte wachtte. Eigenlijk verwachtten we een stadje zoals in de Nusfjord, maar de Trollfjord bleek daarvan gespaard gebleven. Al bij het binnenvaren werden we er allemaal zelf stil van. Eenmaal aangemeerd aan het zeer kleine steigertje, en de motor af, was er niets anders meer te horen dan het geruis van water in de verschillende watervalletjes die zich in de fjord bevonden. Net toen we wat aan de rust begonnen te wennen, werden we opgeschrikt door een enorm kabaal: een boot van de Hurtigrutenvloot kwam de fjord binnengevaren, en wat een spektakel… Honderden mensen aan dek, die de Trollfjord nooit zouden zien, zoals wij ze net gezien hadden! Toen dat gevaarte eindelijk verdwenen was, leek de fjord nog mooier en stiller… Nog even van de rust genoten, maar dan begonnen we toch aan de langzame terugtocht. We kwamen opnieuw voorbij de enorme, schitterende waterval die we bij onze aankomst al bewonderd hadden. "Daar zou ik wel eens onder willen staan…" Wat voor Hans het teken was om prompt zijn stuurmanskunsten te tonen. Met aanwijzingen van Diana bracht hij het schip tot vlakbij de rotsen onder de waterval, zodat ik me langs het kluivernet in het water kon laten zakken en ernaartoe kon zwemmen. Het water was ijskoud (smeltwater afkomstig van de bergtoppen) en viel met zoveel kracht naar beneden, dat ik echt wel blij was met het rotsblok waar ik me aan vast kon grijpen. Ik voelde hoe ik al snel begon af te koelen, en haastte me terug naar de boot waar de anderen me aan boord hesen, zodat ik met een brede glimlach, maar hard bibberend, onder een warme douche kon springen. We besloten de overtocht naar het vasteland van Noorwegen in te zetten en een rustig plekje op te zoeken om de midzomernachtzon te bewonderen. Eenmaal op volle zee werden we verrast met de prachtige aanblik van een mistbank voor de kust, met daarboven een volle regenboog. En om het helemaal af te maken vonden enkele walvissen dat het nu toch wel tijd werd om zich een keertje aan ons te tonen. Hans zette meteen de achtervolging in, we zagen ze een tijdje voor ons uit zwemmen, maar jammer genoeg waren zij sneller dan wij, zodat we ze toch weer uit het oog verloren. Aan de overkant vonden we een kleine baai, waar we aanlegden langs een oude, wegroestende veerboot, maar het zicht aan de andere kant was te prachtig om daar veel aandacht aan te schenken. Na het eten installeerden we ons op het dek, compleet met borrel en warme dekens en zagen hoe de zon zich langzaam liet zakken tot aan een bergtop op een van de eilanden van de Lofoten om dan weer omhoog te klimmen. Een geschikte afsluiting voor een fantastische dag…

De volgende dag werd weer een leuke zeildag, we zeilden langs de Noorse kust zuidwaarts naar Kjerringøy. Een zeer mooie route tussen prachtige eilandjes… Het was de eerste keer dat we geen leeg plekje vonden om aan te meren en de boot langs een ander schip moesten leggen. Om aan wal te geraken moesten we over 3 vissersbootjes klauteren. Een aantal van ons ging op onderzoek uit en ontdekte een eindje verderop een muziekfestivalletje (we volgden gewoon de stroom zatte Noorse jongeren). De inkom was jammer genoeg net te duur om gewoon eens een kijkje te gaan nemen, en al swingend wandelden we terug naar de boot. Midden in de nacht werden we gewekt door een stel zatte jongens die blijkbaar een vrijgezellenfeestje hielden en met een van de vissersboten waarlangs we aangemeerd lagen wilden gaan varen. Snel de schipper gewekt zodat hij met de Bør opzij kon om hen te laten vertrekken. Niet echt een veilig gevoel zo'n zatte bende op een boot, maar ja… Nu we toch wakker waren, ook maar wat wijn boven gehaald, als slaapmutsje ;o)

Kjerringøy is een 19de eeuwse handelsplaats, waar het oude dorpje bijna volledig bewaard is gebleven en nu als openluchtmuseum dienst doet. Echt wel leuk om een ochtend in rond te wandelen. Dan moesten we er toch aan, terug aan boord om richting Bodø te vertrekken. Jammer genoeg begon het net te regenen en was de wind weer ver te zoeken, zodat we die laatste tocht op de motor moesten doen. Nog even een rondvaart door de Mistfjord, die zijn naam duidelijk niet gestolen heeft, met nog wat zeearenden in het vizier en lekkere brownies van Diana, maar dan kwam toch onze eindbestemming in zicht.

De vlucht van de anderen was al rond 10:00u gepland, dus het werd een vroege dag. Wij hadden gelukkig nog even tijd om het wat meer op ons gemak te doen, aangezien we pas om 13:25 vertrokken. De avond van tevoren hadden we met de anderen afgesproken dat we op zoek zouden gaan naar een scheepsklok voor Hans en Diana. Dus San en ik hebben in sneltreintempo heel Bodø afgesjokt, maar niets beter gevonden dan we in de eerste winkel al waren tegengekomen: een koperen bel, waarvan we niet 100% zeker waren dat Hans en Diana ze mooi zouden vinden. Dan maar terug naar de boot en de keuze bij hen zelf gelaten. Het werd een halsoverkop afscheid, want natuurlijk waren we veel te laat en konden we nog net op tijd de laatst mogelijke bus naar de luchthaven nemen. Om 19:00u werden we opgewacht door Sans ouders, die daar nog snel onze laatste vakantiefoto maakten…